بهاره شعر

ترانه،سرود،شعر،نغمه،آواز،تصنیف

بیار سُـرمه و بر چشم های ماه بکش

بیـار سُـرمه و بر چشــم های ماه بکش
                               
                            دمـی در آینه خـــــــود را ببیــن و آه بکش
بعیـــــد نیســــت به سوی تو قبله برگردد
                            تمــــــام مجتهـــــــدان را به اشتباه بکش
همین که زنــگ زدم  بازکن  دو دستت را
                           مرا از این همــه بــــاران به سرپنـاه بکش
به صــــــرف بوســـه ی ناگاه میهمانت را
                            کنــار پنجــــره تا میـــــز صبحـــــگاه بکش
عکس کوچه باغ پاییزی
پر است خانه ات از صبح و رنگ و طراحی
                            مرا سپیـــد صدا کن ولـی سیـــــاه بکش
پر است سینـــه ام از حرف های ناگفته
   
                            به من نگاه کـن و شعـــــر پا به ماه بکش
تـو را چنــــــان غزلــــی تازه بر لب آوردم
                            مــــرا مجســـمه ای کـن به کارگاه بکش
گل مرا بتــــــراش و دل مـــــــــرا بخراش
                            سپس به مســلخ درد آور گنـــــــاه بکش
مرا ببوس! که چشمم بـه زندگی وا شد
                           مرا ببخش اگـر ...  اشـک مـن هویدا شد
درین مجسمه از روح خـــویش جاری کن
                           بگیر دســـــت مـرا و بـــــــه چارراه بکش

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٥:٢٢ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

صبحت به خیر آفتابم

صبحـت به خیــر آفتـابم!...دیشب نخوابیدی انگار
این شـانه هـا گرم و خیسند...تا صبح باریدی انگار
دنیـــای تــو یک نفــر بود...دنیای من خالی از تو...
من در هــوای تو و...تو جـــــز من نمی دیدی انگار
هربار یک بغــض کهنــه، روی ســرت خالی ام کرد
تو مهربان بـودی آنقــدر...طوری که نشنیـدی انگار
گفتـــم که حــالِ بــدم را فــردا بــه رویــــم نیاور
با خنده گفتی: تو خوبی...یعنـی که فهمیـدی انگار
 
تا زود خــوابم بگیــرد...آرام...آرام...آرام…
از "عشق" گفتی.دلم ریخت..امـا تو ترسیـدی انگار
گفتی رهاکن خودت راپیشم که هسـتی خودت باش
گفتم: اگر من نباشـم!؟...با بغـــض خندیدی انگار
صبح است و تب دارم از تو این گونه ها داغ و خیسند
در خـواب، پیشـانی ام را با گریـه بوسیدی انگار...!

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٥:٠۸ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

شب تا به سحر گریهٔ جانسوز و دگر هیچ

شمعیم و دلی مشعله افروز و دگر هیچ
شب تا به سحر گریهٔ جانسوز و دگر هیچ
افسانه بود معنی دیدار که دادند
در پرده یکی وعدهٔ مرموز و دگر هیچ
خواهی که شوی باخبر از کشف و کرامات
مردانگی و عشق بیاموز و دگر هیچ
زین قوم چه خواهی؟ که بهین پیشه ورانش
گهواره تراش اند و کفن دوز و دگر هیچ
زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست
لوحی سیه و چند بدآموز و دگر هیچ
خواهد بدل عمر، بهار از همه گیتی
دیدار رخ یار دل افروز و دگر هیچ

 

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٤:٥۳ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

به تماشاگه دل سرو روانم بازآ

به تماشاگه دل سرو روانم بازآ
یار آهو وشم ای مشک فشانم بازآ
 
به هزار ناز روان سوی حرمخانه دل
صید دل کن صنما جان ستانم بازآ
زیر ابروی کمان هر مژه ات تیر نهان
به مصاف دل بی نام و نشانم بازآعکس گل و گلدان در باغ
همچو مجنون منم عاشق و سرگشته تو
همه جا از پی ات ای دل به فغانم بازآ
از فراغ تو شده  صبح سپیدم شب تار
از غم هجر تو من دل نگرانم بازآ
دست بردامنم اینک شده بر دامن من
میهمان از غم تو اشک روانم بازآ
مثل پروانه دلم سوخته در آتش عشق
شده قربانی این سوز نهانم بازآ
شکوه دارد غیاثی ز جفای صنمش
گوید از عشق تو رسوای جهانم بازآ

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٤:٤۱ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

گلزار به رقص آمد از این باد مسیحا

چون از نفس صبح برآمد دم عیسی
جان اد به هر بی نفسی جمله شد احیا
بر تارک برگی بنشست ژاله نگین شد
گلزار به رقص آمد از این باد مسیحا
استاد هنر با قلمش نقش چنان زد
بخشید به هر مردمکی شوق تماشا
از موهبت و لطف خداوند یگانه
گلزار جهان شد به نظر جنت اعلا
هر گوشه آن سرو سهی آب روانی 
خواهند همه مستی از این جام مصفا
چون گاه بهار آمد و هنگام چمن شد 
رقصید گل اسباب طرب گشت مهیا
شد موسم گل روح به گلزار در آمد 
آمد به فغان بار دگر بلبل شیدا
همراه گلان گشته و در بزم چمن شو 
شادی بکن آهنگ سروری بکن اجرا
بگذار به گلزار فتد سایه مهرت 
ای روی مه ای غنچه لب ای قامت بالا
فراش صبا پاک نمود روی جهانی
لختی بنما خانه دل قعر مطلّا
بگذار مبارک شود این عید غیاثی 
در وصف گلان شعر سراید کند انشا

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٤:۳۸ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

باید طلسمو بشکنم

چشمای تر  رو  بالشم
هر شب نمی رسن به هم 
باید طلسمو  بشکنم 
باید به تو  وابسته شم 
 
با زندگی  می جنگمو
در گیر دنیای توام
تکرار کن اسم منو
درگیر شی شاید تو هم   
غیر از تو و دستای تو
چیزی منو  آروم نکرد
دنبال این  آرامشم 
بیزارم از شبهای سرد 
 
من کاسه ی صبرم پره
حرفامو گوش کن ایندفه
دنبال عاشق بودنم
عشقی بدون فلسفه ! 

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ۳:٤٦ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

عاشقی واژه ی عجیبی نیست

تو جهانی که من آرزو دارم... 
عاشقی واژه ی عجیبی نیست
کسی با زندگی نمی جنگه
نقش عیسی رو هیچ صلیبی نیست  !
 
تو جهانی که من آرزو دارم
چشمی از روی غم نمی باره
حتی روی اشک  یک ماهی
کسی چشماشو هم نمیذاره
 
میشه هر آدمی رو آشتی داد
با زمینی که زیر پاهاشه
شاید حتی بهشتو اینجا دید 
رو زمین  هم فرشته پیدا شه  
 
تو جهانی  که من آرزو دارم
نا امیدی فقط یه افسانه ست 
همه جا بوی زندگی میده
بعد هر پیله ای یه پروانه ست !    
 
میشه  از بین دفتر دنیا
واژه  واژه  دروغو  برداریم
تا صداقت همیشگی باشه
تا جهانو به صلح بسپاریم   
 
تو جهانی که من  آرزو دارم
سقف هیچ خونه ای نمی لرزه
شهر من شبیه شهر توست
این جهان یک جهان بی مرزه !

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ۳:٤٢ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]

جامه ی زیبا بر اندام شرف آراستن

زندگی یعنی چه؟ یعنی آرزو کـــم داشتن
 
چون قناعت پیشگان روح مـــکرم داشتن
 
جامه ی زیبا بــــــــر اندام شرف آراستن
 
غیــــــــــر لفـــظ آدمی معنای آدم داشتن
 
قطره ی اشــکی به شبهای عبادت ریختن
 
بـــــــر نگین گونه ها الماس شبنم داشتن
 
نیمشب هـــا گردشی مسـتانه در باغ نیاز
 
پاکی عیسی گـــــــــــزیدن عطر مریم داشتن
 
با صفای دل ســــتردن اشک بـــی تاب یتیم
 
در مقام کعبه چشــــمی هم به زمزم داشتن
 
تا بــــرآید عطر مستی از دل جام نشاط
 
در گلاب شادمانی شــــــربت غم داشتن
 
مهتر رمـــز بزرگی در بشر دانی که چیست
 
مردم محتاج را بـــــر خود مقدم داشتن
 
مهلت ما اندک اســت وعمر ما بسیار نیست
 
در چنین فــرصت مرا با زندگی پیکار نیست
 
سهم ما چون دامنی گل نیست در گلزار عمر
 
یار بسیار اســـــــت اما مهلت دیدار نیست
 
آب و رنگ زندگی زیباست در قصــــــر خیال
 
جلوه ایــــــن نقش جز بر پرده ی پندار نیست
 
با نسیم عــــــــــــشق باغ زندگی را تازه دار
 
ورنه کــــــار روزگار کهنه جــز تکرار نیست

 

[ ۱۳٩٤/٦/٢ ] [ ٢:۳٤ ‎ق.ظ ] [ شیلا مهربانی ]

[ نظرات () ]